Birgün sana bu sözleri söyleceğim hiç aklıma gelmezdi.Seninle çok güzel günler geçirdik.Çevremizdeki garip bakışlara rağmen gerçekten mutluyduk.İnsanlar hiç ilgilendirmiyodu bizi,üzüntüyü beraber yaşıyor,kahkahaları,gözyaşlarını beraber paylaşıyorduk.Gerçekleşmyeceğini bildiğimiz halde sözler vermiştik."ayrılmayacağız" demiştik.İşte sonuna geldik yolun sende en az benim kadar üzgünsün biliyorum.Bu cümleler dahada üzecek onuda biliyorum ama kalbimdekileri dökmeleyim.Bir şekilde veda olmalı... zorda olsa veda cümleleri kurulmalı.H atalarım oldu biliyorum.Seni kırdığım,incittiğim zamanlar oldu.Ama nolur beni o anlardaki "ben" olarak hatırlama."Gözlerin parıldıyor" dediğindeki gülümseyişimle ve "seni seviyorum" deyişimle hatırla beni.Son bir isteğim var senden.Ara sıra kavga ettiğimizde barışmamızı sağlayan o şarkıyı anımsıyor musun? lütfen onu ömrün boyunca unutma olur mu? Hayır,şarkıda beni hatırla demiyorum.Eğer dinlersen onu,aşkı düşün.Yıldızlar gibi kendi ışığını saçmaya çalışan aşkı...vee... Arkana dönüp bakma nolur...